Dziś ruszyliśmy z Bochni, ale zanim to nastąpiło, czekała na nas uczta – dosłowna i emocjonalna.
Śniadanie na ogrodzie, które zaserwowali nam Chris z rodziną – Bogusia (mama), Maciej (brat mamy), Diana (żona) i Lucas (syn) – było nie tylko przepyszne, ale i wzruszające.
Siedzieliśmy, jedliśmy, a Bogusia opowiadała o tym, jak jej mąż wyjechał do USA, gdy ich syn, Chris, miał rok. Ona sama czekała aż 5 lat na wizę, by móc do niego dołączyć, starając się na wszelkie sposoby uzyskać wizę turystyczną.
Niesamowita historia o determinacji, miłości i sile polskich kobiet – prosto z czasów PRL. Długo będziemy ją pamiętać.
A potem – mała wycieczka w towarzystwie Macieja, też zapalonego motocyklisty. Poprowadził nas piękną trasą przez okolice Nowego Sącza, wskazując po drodze Zamek Lubomirskich w Nowym Wiśniczu. Niestety, nie mogliśmy się tam zatrzymać na dłużej, ale dodajemy do naszej listy do zobaczenia, bo warto.
Ciekawostka: to jeden z największych zamków w Małopolsce, zbudowany w stylu manierystyczno-barokowym. W czasie potopu szwedzkiego był przez chwilę główną kwaterą szwedzkiego króla – do dziś wygląda jak z bajki (polecamy!).
Zanim się pożegnaliśmy z cała rodziną, zostawiliśmy nasze ulotki i opowiedzieliśmy o Michale – bo każda rozmowa to szansa, by dołożyć kolejną cegiełkę.
A potem? Góry, zakręty, lasy, widoki… bajka. Kręta droga wśród pagórków doprowadziła nas prosto na Słowację. Robiło się coraz cieplej, więc przystanki były koniecznością, jeden z nich oczywiście trafił się nie byle gdzie, bo…
Salon Harley-Davidson Prešov!
I tu uwaga: jeden z najfajniejszych salonów Harleya, jaki odwiedziliśmy. A było ich ponad 50! i to właśnie ten zaskoczył nas pewną małą drobnostką, o której żaden inny nie pomyślał.
O czym? Zadbali o coś, o czym marzy każdy motocyklista po dłuższej trasie.
Wchodzisz do toalety – a tam: Dezodorant, Perfumy, Krem do rąk, Pasta do zębów! Nie żartujemy. Słowacki spa experience, wersja bikerska. HD Presov – dziewczyny, jesteście świetne! Atmosfera, rozmowa, klimat – aż nie chciało się ruszać dalej. Do tego super kawiarnia i miejscu relaksu.
Słowacja nas zachwyciła – to górzysty kraj z ponad 6000 jaskiń, licznymi zamkami (najwięcej zamków na mieszkańca w Europie!) i naprawdę malowniczymi trasami. Zdecydowanie warta dłuższej eksploracji.
No i granice… prawie niezauważalne. Właśnie – granica ze Słowacją pojawiła się tak szybko, dosłownie wyskakując zza zakrętu, że musieliśmy się lekko cofnąć aby zrobić zdjęcie.
Później granica z Węgrami… znowu prawie przegapiliśmy, ale kto by się spodziewał, leci człowiek autostradą a tu ciach i jest! Kolejny kraj na naszej drodze
Ach, jakże inne te granice niż kiedyś!
Pamiętam, jak w podstawówce, wciśnięta na tylne siedzenie pożyczonego „malucha”, ze strachem patrzyłam na złego pana celnika z byłego DDR, by nie zauważył mamy szpilek na których siedziałam…
A dziś? Myk, myk – i jesteśmy w regionie Tokaj. Tak, tak, niektórym już się kojarzy i dobrze.
Tokaj to mekka dla fanów słodkiego wina, którego sława sięga czasów Ludwika XIV – „Wino Królów, Król Win”, jak mawiał.
Węgierski krajobraz? Pięknie, zielono i… bardzo gorąco. Przystanki na wodopój – konieczne.
Niektóre drogi bardzo przypominają ten odcinek między Rosnówkiem a Walerianowem, wiecie, ten przed remontem.
I ciekawostka, przejeżdzając zauważyliśmy taką oto budkę telefoniczną, jaką pewnie niektórzy pamiętają sprzed wielu, wielu lat z Polski. Stwierdziliśmy, ze fajnie strzelić sobie fotkę, bo to wiecie, taki relikt przeszłości, jakie było nasze zdziwienie gdy okazało się ze jest sygnał!!!!
Anyways,
I tak dotarliśmy do Debreczyna – drugiego największego miasta Węgier, które przez moment było nawet… stolicą kraju! Debreczyn to też centrum protestantyzmu – nazywany bywa „kalwińskim Rzymem”.
Nasz nocleg? Euro Panzió – w bardzo dobrej cenie i lokalizacji, czysto i z przesympatycznymi właścicielami, którym oczywiście zostawiliśmy ulotki, parę gadzetów od NOVOL i opowiedzieliśmy o Michale. Polecona przez nich knajpka? No cóż… objedliśmy się tak, że chwilowo nie możemy się ruszać.
Jutro – Rumunia! Czy uda się opisać wszystko na bieżąco? Trudno powiedzieć – bo w Rumunii wino jest słodkie, ale internet słony.
Ale nie martwcie się – jedziemy dalej! Z sercem, z nadzieją – dla Michała.
Dziękujemy, że jesteście z nami! https://www.siepomaga.pl/ratujemy-michasia
Podajcie dalej, zaproście znajomych, więcej rąk na pokład!
